Ineens begon het te dagen.

“Wat is het eigenlijk wat je doet als je verhalen vertelt?” Die vraag was mij nog nooit gesteld. “Mensen geven mij terug dat ik iets wakker roep bij hen”, antwoordde ik. Dat opende mijn blik op wat ik nu mijn ‘innerlijke professie’ noem. Wakker-roepen. Dat ‘iets’ blijkt wezenlijk voor veel mensen en brengt kleine of grotere inzichten. Het raakt ook aan de roeping van mensen. In ieder geval iets wat urgent is, waar het echt om draait. En daar is het mij om te doen. Dat mensen en organisaties hun eigen verhaal leren kennen en dat zij daarmee het beste van zichzelf voor zichzelf en de wereld kunnen geven.

Zelf ben ik ook steeds op zoek geweest naar wat ik wezenlijk bij te dragen heb in de wereld. Met Kierkegaard kan ik achterwaarts begrijpen dat alles wat ik voorwaarts geleefd heb, steeds gaat om wakker-roepen, her-inneren en spiegelen. Dat heb ik echt moeten bevechten. Als kind van twee oorlog overlevers was het vooral belangrijk dat ‘het goed komt’ met die jongen. Liefdevolle bezorgdheid die ik achteraf goed kon begrijpen. 

Ik kan mijzelf wel een laatbloeier noemen. Mijn motto is dan ook: “Haast je langzaam. Er wordt op je gewacht”. Toen ik een mentor ontmoette in de persoon van Henri van Praag  werd mijn liefde voor verhalen wakker geroepen. Dat werd uiteindelijk de kern van mijn werk. Als dramatherapeut in de psychiatrie, als trainer en coach voor professionals in een reeks van organisaties en zeker ook als acteur met Terugspeel Theater. Daarnaast met eigen voorstellingen, als verteller en recent is mijn werk verrijkt met het voeren van Cartografische gesprekken en lidmaatschap van het Het Wil gilde.

Mijn aanbod!